Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Quare attende, quaeso. Nam ante Aristippus, et ille melius. Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Murenam te accusante defenderem.

Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Cur post Tarentum ad Archytam? Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris;

Quid sequatur, quid repugnet, vident. Dicimus aliquem hilare vivere; Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sic vester sapiens magno aliquo emolumento commotus cicuta, si opus erit, dimicabit.

Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius. In quo etsi est magnus, tamen nova pleraque et perpauca de moribus. Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint.